A choiva, descenso das temperaturas,
caida das follas de árboles e depresión
provocada pola manida volta a casa... nese
contexto prodúcese o final do calendairo
festivaleiro folck. Aträs durme o doce cheiro da
herva; as horas mortas na sesta resacosa; o son
dos primeiros roncos e o estoupido final da müsica
nun universo de aplausos e calor; so mitigado
pola brisa e o sempre molesto orballo do
calimocho:
o
rexurdir da música tradicional
A fornada de
festiváis galegos congregou no noso país a
milleiros de persoas, tanto a forofos incondicionáis
do folck, como a novos adeptos deste rexurdir da
música tradicional. O carón dos certames xa
asentados, naceron outros con menos fama pero non
por elo menos interesantes: Crendes,
Montederramo, As Pontes,
Catoira, Silleda,
Vimianzo, Narahío
ou Neda constituironse
recentemente como citas a destacar polo seu
frescor e oportunidade que ofrecen ós grupos
principiantes de facer os séus primeiros pasos festivaleiros. Sen dúbida foi o máis destacado
deste ano: a participación dos grupos da terra máis
ou menos asentados xunto a grandes figuras. Ramo
Cativo, Characulus, Cachimonia,
Carunchos, Muxarega,
Domine Cabra, Repique na
Brea, A Macuca, Roquementroque...
ducias de nomes que comezan a soar pola súa
presencia en múltiples festiváis. E soan ben.
Moitos de estes principiantes inevitablemente morreran; pero outros definiran o seu estilo e
poderan acadar nome propio na escea musical galega.
Presupuestos
pobres
Xunto a masiva
participación de grupos da casa, ós que hay que
unir a calidade e solidez dos asentados Luar
na Lubre, X.M. Budiño
ou Berrogüetto abraia este ano
a práctica ausencia de artistas de fora. Shebeen,
Dervish, Mick O'Brian
Band, Lunasa, Skolvan,
Deaff Shepherd ou Värttina
foron as únicas formacións
extranxeiras que nos visitaron este verán, o que
pode atribuirse o escaso presuposto co que contan
as diferentes organizacións festivaleiras.
Porque se algo debemos sinalar dos
festivais folck galegos é que a súa xestión
recae case con exclusividade en asociacións
culturais. Berra!, en Lalín;
O Castelo, en Moeche;
Xérmolos, en Pardiñas
ou Herba e Son, en Liméns
asentaron sobre os seus hombreiros a
responsabilidade da contratación e realización
dos concertos. E elo sen retribución económica
algunha; senon todolo contrario: soportando o
traballo arduo de tramitar eventos desta
envergadura.
masiva
afluencia de público
Ós veterans
asistentes a festiváis folck súmase desde hai
uns anos unha masa de novos devotos. Ben sexa
polo auxe da música celta ou polo estilo de
diversión alternativa que ofrecen. Son moitas as
peñas que reforzan lazos acariciados polas notas
do roncon e o sabor do viño. As citas, únicamente
de caracter anual. E é que durante o inverno a
oferta Folk redúcese a concertos en pubs
contados e auditorios municipáis. Eso e escoitar
os CD's no salón da casa. Poucos osan en Galicia
apostar por festivais folck invernais. A pioneira
experiencia da Oktoberfest de Betanzos,
en 1977, non tivo continuación, ainda co bó
resultado de público acadado. Probable é que,
en breve, alguen sinta a chispa de xestionar algo
así. Alguen atreverase e outros o seguiranlle.
Mentres tanto a continuar soñando. Queda na
memoria o doce olor da herva, da sesta resacosa,
o son dos primeiros roncóns e o estoupido final
da música no universo de aplausos e calor, só
mitigado pola brisa e o sempre molesto orballo de
calimocho. Ata o ano que ven.
|
